..........................

                หมู่บ้านแห่งนี้เป็นหมู่บ้านเล็ก  ๆ ในขณะผมเรียนอยู่ ป.1 ต่อมาผมเริ่มเรียนรู้ชีวิตมากขึ้นทำให้ผมรู้จักว่า หมู่บ้านแห่งนี้มีผู้คนเยอะขึ้น มีวัดหลัก ๆ  อยู่ 3 วัด มีโรงเรียนเปิดสอนระดับ อนุบาล – ม.3 มีสถานีตำรวจ อบต. สถานพยาบาลชุมชน  และอื่น ๆ ในสังคมแห่งนี้

                จากวันนั้นคงจำไม่ลืมหากหมู่บ้านแห่งนี้ทำให้ผมออกไปสู่โลกอีกโลกหนึ่งด้วยการต่อสู้  ดิ้นรน อ้างว้าง  เด็ดเดี่ยว อดทนสู้  พยายาม  ไม่ยอมแพ้ การแสวงหาและความหวังของชีวิตที่เกิดมาเพื่อสิ่งใดกันแน่

                ผมยังจำได้เสมอเงินพ่อกับแม่ที่หาได้แต่ละบาทที่สิ่งให้เป็นค่าใช้จ่ายกับครอบครัว  เกิดจากการเพาะเห็ดฟางขายต้องทำแต่เช้าผ่าแดดลมฝนกระทั่งเย็น  พอออกดอกก็ตื่นขึ้นมาเก็บตอนดึก ๆ ตีหนึ่งตีสองกระทั่งเช้าวันใหม่ เก็บหลายวัน ๆ เข้ากระทั่งมีดอกเห็ดที่บานก็นำไปขายแม้ได้เศษสตางค์สักไม่กี่บาทก็ตามเพื่อนำมาใช้จุนเจือครอบครัว

                และอีกบรรยากาศหนึ่งคือการปลูกผักสวนครัวที่ต้องตื่นเหมือนกันกับการเพาะเห็ดฟางอีกนั่นแหละ และต้องรอระยะเวลา การดูแลและเอาใจใส่ วันแล้ววันเล่า วักกาด หัวหอม กระเทียม ฟักทอง ข้าวโพด ถั่วลิสง มันเทศ(มันแกว) คะน้า แตง ถั่วฝักยาว และ ฯลฯ นานาชนิด แม่ต้องหาบเข้าไปขายในหมู่บ้านประมาณ 3 กิโลเมตร บางทีพ่อก็ถีบจักรยานคันเก่าไปส่ง

                จากความหลังทำให้จำฝังจิตเสมอมาภาพนี้จากคนไม่เคยขายเลยกลายเป็นแม่ค้าใจดีในตลาด  ชีวิตมันก็สะท้อนอะไรบางอย่างของการทำมาหากินของครอบครัวกว่า 20 ปี

                จำได้ว่าในท้องทุ่งมีควายอยู่ 4 ตัว ลูกอยากเรียนแม่ไม่ว่า  พ่อสนับสนุนขายควาย ตัวแล้วตัวเล่าเป็นค่าเล่าเรียนยามขัดสน จำใจขายทั้งที่รักมันเพราะเอาไว้ไถ่นาหาเลี้ยงปากสำหรับคนมีพื้นที่นาดอน

                เกือบไม่เล่าพ่อแม่ต้องหอบสังขารตัวเองไปทำงานที่กรุงเทพฯ เป็นกรรมกรก่อสร้างอยู่สักพักหนึ่งเพื่อส่งลูกให้เรียนจบกันทุกคนทั้งที่แม่ก็ไม่เคยทำก็ต้องไปด้วยกัน

                ท้องนาอันแห้งแล้งกับการทำนาที่ต้องตัดไม้ออกที่ดินก็เป็นปัญหาให้เห็นอยู่แล้ว ยังต้องแบกรับภาระทางครอบครัวด้วยการส่งลูกให้เรียนในสิ่งที่ต้องการ  ท่ามกลางกระแสของวัตถุนิยมรุมเร้าอีก  ไม่น่าเชื่อว่าพ่อกับแม่ กศ.ก็ไม่ได้สูงมากนักในวัยเรียน แต่ก็ยังสนับสนุนให้ลูกได้เรียนเพื่อจะได้พึ่งพาตนเองในยามเติบใหญ่ขึ้นมาได้ ลูกชายก็อุทิศบุญด้วยการบวชอบรมธรรมทายาทรุ่นที่ 32 (2547)  ภาคฤดูร้อน ที่วัดพระธรรมกายพร้อมกับเพื่อนร่วมรุ่นกว่า 300 ชีวิต  การรับใช้ชาติกับ ทบ.ปจ.ผลัดที่ 1/49 ที่ ศฝ.นศท.มทบ.12

                ส่วนลูกสาวก็รับใช้ประชาชนด้วยการยึดอาชีพชาวสีขาวด้วยการเป็นนางพยาบาลตั้งแต่ปี 2548 เป็นต้นมาหลังจากจบการศึกษา คณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม  โดยมีใจรักในวิชาชีพที่ตนเองรักและให้บริการ

..........................

                กราบแทบเท้าคุณบิดามารดา

บุญเมตตากรุณาบุตรอาศัย

จากเด็กเล็กเจริญเป็นผู้ใหญ่

ลูกหญิงชายกราบพรยอดดวงใจ

                เกือบยี่สิบห้าปีที่ผ่านล่วง

ท่านเป็นดั่งดวงกมลแก้วที่สดใส

ท่านเป็นพระในบ้านเป็นพระรัตนตรัย

ที่เปรียบได้เกินยิ่งจะพรรณนา

                ภพชาติใดมีพ่อแม่ที่ลูกรัก

จะไม่หักอกจิตท่านให้หวั่นสลาย

จะเคารพเทิดคุณชีวาวาย

ขอท่านได้ลูกที่ดีมิผันแปร

..........................

19 มีนาคม 2550